Εκσυγχρονισμός στην αποκομιδή απορριμμάτων

Με σύστημα ελέγχου και διαχείρισης του στόλου των οχημάτων της, εξόπλισε την υπηρεσία καθαριότητας του Δήμου Ακρωτηρίου ο Αντιδήμαρχος Γιάννης Κουτράκης. Το σύστημα δουλεύει με GPS έτσι ο Αντιδήμαρχος γνωρίζει ανά πάσα στιγμή μέσω του υπολογιστή του που βρίσκεται το κάθε όχημα του Δήμου. Όπως λέει ο ίδιος, το σύστημα αυτό «μας επιτρέπει να βελτιώσουμε την αποκομιδή των απορριμμάτων, ελέγχοντας το χρόνο που χρειάζονται τα οχήματά μας για να μετακινηθούν και γνωρίζοντας όλα τα σημεία όπου υπάρχουν κάδοι». Ο κ. Κουτράκης που με το που εγκαταστάθηκε ένα χρόνο πριν στη θέση του, χαρτογράφησε με τη βοήθεια του Google Earth όλους τους κάδους του Ακρωτηρίου, έχοντας μια ολοκληρωμένη εικόνα μπορεί τώρα να εντοπίζει τα προβλήματα που υπάρχουν με τους κάδους και να αλλάζει τις θέσεις τους ανάλογα με τις πραγματικές ανάγκες.
Παράλληλα, την υπηρεσία καθαριότητας ενισχύουν τώρα τέσσερα νέα απορριμματοφόρα εκ των οποίων το ένα διαθέτει σύστημα πλύσης κάδων. Στην υπηρεσία χρησιμοποιούνται δύο από τα παλιά οχήματα τα οποία όμως «πρέπει να αποσυρθούν» σύμφωνα με τον Αντιδήμαρχο. Στην υπηρεσία καθαριότητας εργάζονται σήμερα 9 εργάτες και 3 οδηγοί.

Το Τεχνικό Πρόγραμμα του Δήμου Ακρωτηρίου για το 2010

Την τέταρτη συνέχεια στο σίριαλ «δρομαλάκια και αποπερατώσεις» δίνει το Τεχνικό Πρόγραμμα του 2010 για το Δήμο Ακρωτηρίου που φτάνει στο συνολικό ποσό των 11.120.133 ευρώ το μεγαλύτερο ποσοστό των οποίων πάει σε μικρής και μεσαίας εμβέλειας έργα. Και στο φετινό τεχνικό πρόγραμμα που στερείται οράματος, δε φαίνεται να ελήφθη υπόψην, ούτε το Επιχειρησιακό ούτε η μελέτη Βιώσιμης Ανάπτυξης του HABITAT, καθώς υπερτερούν και πάλι οι οδοποιίες και τα «υπόλοιπα» έργων που έχουν ήδη ξεκινήσει – κάποια από αυτά συνεχίζονται ήδη από τη θητεία της προηγούμενης Δημοτικής Αρχής.
Ιδού πως διαμορφώνεται η τελευταία ευκαιρία του Δήμου Ακρωτηρίου να αποκτήσει τεχνικές υποδομές:
Δημοτικό Πρόγραμμα
Το Πρόγραμμα που αφορά το σύνολο του Δήμου είναι προϋπολογισμού 5.510.824 ευρώ και τα κυριότερα έργα του είναι:
Αποπεράτωση του Δημαρχείου
Αναβάθμιση κτιριακου σχολικού συγκροτήματος Λυκείου Ακρωτηρίου
Υδρευτικό δίκτυο
Ηλεκτροφωτισμός οδού Ελ. Βενιζέλου από Λύκειο Ακρωτηρίου έως Πολυτεχνείο
Αντιπλημμυρικά γενικά του Δήμου και των παραθαλάσσιων οικισμών
Κατασκευή υπαίθριου δημοτικού θεάτρου στον Καλαθά (110.000)
Αναπλάσεις οδών και πλατειών (540.000)
Τέλος, σημειώνουμε ότι έχει ενταχθεί επιτέλους η πρόταση της εφημερίδας μας για
«Ανάδειξη ιστορικών βράχων πεσόντων 1897» με 6.900 ευρώ
Στο πρόγραμμα, βλέπουμε ποσά για ασφαλτικά – οδοποιίες που εκκρεμούν από το 2004, ενώ οι οδοποιίες του 2010 φτάνουν τα 500.000 ευρώ.
Αρώνι
Στο Αρώνι όπου ολοκληρώνεται ένα από τα μεγαλύτερα έργα που έχει κάνει η σημερινή Δήμοτική Αρχή με την πεζοδρόμηση δύο δρόμων που οδηγούν στην πλατεία Ρόρω (215.199), έχουν μπει ποσά για την αποπεράτωση του Πολιτιστικού Κέντρου Καθιανών που εκκρεμεί εδώ και πολλά χρόνια (141.267), για την ανάπλαση της πλατείας Αργουλιδέ (234.000) για την περιτοίχιση και πλακόστρωση της πλατείας Καθιανών (272.000). Το συνολικό ποσό για το Αρώνι φτάνει το 1.205.277. Κουνουπιδιανά
Στα Κουνουπιδιανά περιλαμβάνονται, η φωτεινή σηματοδότηση του κέντρου (107.715) η κατασκευή αθλητικού χώρου (80.000), αστικές αναπλάσεις (200,000)
Ανάπλαση της οδού Αριστοτέλους (350.000), αντιπλημμυρικά (200.000), ολοκλήρωση πλατείας Σταυρού (400.000), κατασκευή γέφυρας Αγ. Ονουφρίου (200.00), κατασκευή αίθουσας πολλαπλών χρήσεων στα Χωραφάκια (80.000). Το σύνολο είναι 2.390.427 ευρώ.
Μουζουράς
Στο Μουζουρά, από το σύνολο των 426.680 ευρώ, δίνονται 138.000 για αναπλάσεις χώρων και 200.000 περίπου για το παλιό Δημοτικό Σχολείο που προορίζεται εδώ και χρόνια να γίνει κέντρο περιβαλλοντικής εποπτείας.
Στέρνες
Αναπλάσεις κοινοχρήστων χώρων  110.000 ευρώ
Αποπεράτωση αποκατάστασης παραδοσιακού κτιρίου Σκουλά 143.000 ευρώ (το έργο αυτό πρέπει να αποτελεί ρεκόρ, καθώς το βλέπουμε σε κάθε προϋπολογισμό του Δήμου από το 2003 και δεν έχει τελειώσει ακόμα).
Ανακατασκευή Πλατειών Αγ. Αντωνίου και Αγ. Πνεύματος (100.000 ευρώ)
Διαμόρφωση Σταδίου Στερνών (100.000)
Πυροπροστασία και διαμόρφωση Δημοτικού Πάρκου Στερνών με400.000 (σ.σ. το Πάρκο αυτό, εξ όσων γνωρίζουμε είναι δασικό και όχι δημοτικό).
Διαμόρφωση περιβάλλοντα χώρου του Κεντρου Στήριξης Ατόμων με αναπηρίες (100.000). Σύνολο προϋπολογισμού 1.161.618
Χωρδάκι
Μετά την ασφαλτόστρωση του δρόμου για τα Σεϊτάν Λιμάνια που έχει ενταχθεί με 223.715 και στο φετινό πρόγραμμα, φαίνεται πως δεν υπάρχουν πια άλλες ανάγκες για έργα στο χωριό. Αναπλάσεις κοινόχρηστων χώρων 100.000 ευρώ και αντιπλημμυρικά 50.000 ευρώ είναι τα μεγαλύτερα έργα που έχουν ενταχθεί φέτος, με συνολικό προϋπολογισμό 425.307.

3.000 ευρώ για αυτοπροβολή: αυτό κι αν είναι σπατάλη δημόσιου χρήματος!

Συντεταγμένη είναι η προσπάθεια εναντίον της εφημερίδας μας από συγκεκριμένη κλίκα δημοτικών συμβούλων, που έφτασε να πείσει την πλειοψηφία του Δ.Σ. να πληρώσει σχεδόν 3.000 ευρώ για πληρωμένα ρεπορτάζ σε «περιοδικό» που κυκλοφορεί μία φορά το χρόνο στο Δήμο Ακρωτηρίου «τσιμπώντας» πελάτες και από το δικό μας πελατολόγιο. Το απίστευτο ποσό των 2.856 ευρώ για την ακρίβεια, δόθηκε τελικά για δημοσιογραφική ύλη την οποία εμείς, ως είθισται να κάνουν όλες οι εφημερίδες του κόσμου, βάζουμε δωρεάν σε τακτά χρονικά διαστήματα όπως για παράδειγμα, στο φύλλο του Δεκέμβρη, ο απολογισμός έργων του 2010.
Μόνο δύο Σύμβουλοι δεν ψήφισαν την εν λόγω απόφαση – και μόνο ένας προς τιμήν του (ο Γιάννης Μπροκαλάκης) σκέφτηκε το απλούστατο, να ζητήσει δηλαδή πρώτα να δει το υλικό που θα μπει στο περιοδικό και μετά να εγκρίνει το ποσό! Και μιλάμε για Σύμβουλο της αντιπολίτευσης στον οποίο κατά καιρούς έχουμε… «σούρει» διάφορα…
Για όποιον αντιλαμβάνεται τις ίντριγκες, στην όλη ιστορία πρέπει να προστεθεί και το εξής: το ίδιο βράδι που ψηφίστηκε η απόφαση αυτή, ο Δημοτικός Σύμβουλος κ. Πλουμιστάκης ο οποίος υπογράφει δύο «άρθρα» στο εν λόγω «περιοδικό» αποδυόταν νωρίτερα σε μια οργιώδη προσπάθεια συκοφαντικής δυσφήμισης εναντίον μας, επειδή τον είχαν ενοχλήσει τα σχόλιά μας: «διότι δεν μπορεί ο κ. Γυπάκης να καθορίζει την πολιτική του Δήμου, είτε αυτό λέγεται εκδόσεις είτε αυτό λέγεται θέσεις αντιδημάρχων είτε οτιδήποτε. Δικαίωμά του να προβάλει τον οποιοδήποτε για Δήμαρχο. Από εκεί και πέρα ούτε την κυρία Κοντολαιμάκη έχει δικαίωμα να χτυπάει ούτε εμένα ούτε κανέναν. Και πρέπει να το στηλιτεύσετε αυτή την πράξη και δημόσια (απόσπασμα από τα πρακτικά της συνεδρίασης)».
Αυτή τη φασίζουσα συμπεριφορά την αντιμετωπίσαμε και την προηγούμενη τετραετία, από δημοτικούς συμβούλους οι οποίοι δεν…επανεξελέγησαν!
Αποτέλεσμα; Στο εν λόγω περιοδικό, με τη φροντίδα της αντιδημάρχου αρμόδιας για θέματα διαφήμισης του Δήμου κ. Κοντολαιμάκη, σε έξι και πλέον σελίδες προβάλλεται το έργο το δικό της, του αντιδημάρχου κ. Μακριδάκη (το ίδιο ρεπορτάζ που δημοσιεύουμε κάθε χρόνο ως απολογισμό έργων του Δήμου) ενώ απουσιάζει εντελώς ο τρίτος αντιδήμαρχος, ο κ. Κουτράκης και το έργο του στον τομέα καθαριότητας.
Ρωτάμε λοιπόν:
1)    Από πότε η δημοσιογραφική ύλη πληρώνεται; Μπορούμε δηλαδή κι εμείς να ζητάμε χρήματα για τα εκατοντάδες ρεπορτάζ που δημοσιεύουμε, προβολής και παρουσίασης του Δήμου Ακρωτηρίου και των έργων που γίνονται; Θα αντέξει ο προϋπολογισμός του Δήμου να τα πληρώσει όλα, με το ίδιο σκεπτικό που πλήρωσε τα συγκεκριμένα δημοσιεύματα; Και μήπως τελικά αυτό δε λέγεται «έξοδα ενημέρωσης και προβολής δραστηριοτήτων του Δήμου» αλλά κοινό «λάδωμα» εντύπου;
2)    Μπορεί ο Δήμος, σύννομα και με τη σύμφωνη γνώμη του ελεγκτικού συνεδρίου να διαθέτει τόσα χρήματα από τον προϋπολογισμό του για την αυτοπροβολή μελών της Δημοτικής Αρχής; Και μπορεί το Δημοτικό Συμβούλιο να ψηφίζει για την καταβολή τέτοιου ποσού χωρίς καν να γνωρίζει που ακριβώς θα διατεθεί; Πόσο σοβαροί μπορεί να χαρακτηρίζονται αιρετοί άρχοντες που ψηφίζουν χωρίς να ξέρουν τι ψηφίζουν;
3)    Γιατί δεν διευκρινίζεται ποιες σελίδες έχει αγοράσει ο Δήμος Ακρωτηρίου μέσα στο περιοδικό; Τι είναι πληρωμένο και τι όχι; Η συνέντευξη του Δημάρχου είναι επί πληρωμή ή όχι; Το ρεπορτάζ του Αγροτικού Αυγούστου και η παρουσίαση του Δήμου μας σε αυτόν (που αμφισβητήθηκε ευρέως από Δημοτικούς Συμβούλους) είναι επι πληρωμή ή όχι;
4)    Και τελικά, είναι όλα αυτά νόμιμα, ή δεν είναι;

Η Ενωση του Μπακαλιάρου

O Π. Ιωακειμήδης, ένας καθηγητής που είχαμε στη σχολή για τα θέματα της ΕΟΚ, κι ο οποίος ήταν Σύμβουλος του Πρωθυπουργού στον ίδιο τομέα , μας έλεγε «τι νομίζετε πως είναι η ΕΟΚ; Κανένα σπουδαίο κοινωνικό μόρφωμα; Η ΕΟΚ, ξεκίνησε σαν μια Ενωση χωρών που ήθελαν να εξυπηρετήσουν τα κοινά τους συμφέροντα στην παραγωγή και εμπορία του Μπακαλιάρου, του Ανθρακα και του Χάλυβα. Κι αυτό είναι ακόμα η ΕΟΚ. Μια Ενωση του Μπακαλιάρου!».
Αυτά τα λόγια τα θυμάμαι πάντα, κάθε φορά που οι Ευρωπαίοι εταίροι μας κουνούν το δάχτυλο για θέματα οικονομικής διαχείρισης, κάθε φορά που εντείνεται το ποσοστό συν-διαχείρισης της ζωής και της τσέπης μας από τους Ευρωπαίους πολίτες, της Ενωσης του Μπακαλιάρου. Μπορεί η ΕΟΚ και η μετεξέλιξή της σε Ευρωπαϊκή Ενωση να μας παρείχε μια δημοκρατική ομπρέλα για τη δική μας μετεξέλιξη και κοινωνικό εκσυγχρονισμό την περίοδο της μεταπολίτευσης και μέχρι και τη δεκαετία του ’90, όμως το αντίτιμο ήταν πικρό και μόλις τώρα αρχίσαμε να το πληρώνουμε.
Αφού πρώτα μας έμαθαν να μη στεκόμαστε στα δικά μας πόδια με τις επιδοτήσεις και τα χρηματοδοτούμενα προγράμματα κι αποκτήσαμε έναν εθισμό στο ευρωπαϊκό χρήμα, κι αφού οι κυβερνώντες μας στάθηκαν ανίκανοι να μας πείσουν ότι το χρήμα αυτό εισρέει στη χώρα μας για να μας βοηθήσει να παράγουμε περισσότερα και καλύτερα προϊόντα, εμείς το χρησιμοποιήσαμε για να παράγουμε λιγότερα προϊόντα και περισσότερες υπηρεσίες. Αποτέλεσμα, σήμερα να είμαστε η χώρα του τίποτα: δεν παράγουμε σχεδόν τίποτα, κι αυτό που παράγουμε –τα αγροτικά προϊόντα- είτε δεν τα θέλει κανείς όπως είναι, είτε δεν ξέρουμε να τα πουλήσουμε. Και τις υπηρεσίες που παράγουμε δεν ενδιαφέρεται κανείς να τις αγοράσει – έτσι, τις ανταλλάσουμε μοναχοί μας ανακυκλώνοντας το χρήμα που ως τελευταίο αποδέκτη έχει το φοροεισπράκτορα από τη μια και τις πολυεθνικές από την άλλη.
Ετσι φτάσαμε να είμαστε ένας λαός υπό πτώχευση. Και κανείς τα τελευταία χρόνια δεν έχει μπει στον κόπο να μας εξηγήσει, γιατί τελικά η Ευρωζώνη ήταν τόσο συμφέρουσα για μας – εκτός της αρχικής νομισματικής προστασίας που απολαύσαμε. Και το χειρότερο, ξεχάσαμε, ότι όταν αλλάξαμε νόμισμα και το κόστος ζωής τριπλασιάστηκε (α ρε δραχμούλα), είχαμε σα λαός θέσει την προϋπόθεση να αυξηθούν ανάλογα και οι μισθοί μας. Περιμέναμε λίγα χρόνια – ώσπου το ξεχάσαμε κι αυτό, κι όλο αυτό το διάστημα βλέποντας τους αισχρότερους εργατοπατέρες και συνδικαλιστές να μετατρέπονται σε υπουργούς.
Ο Καραμανλής (ο Α’) μας έβαλε στην Ενωση του Μπακαλιάρου πουλώντας μας την αίσθηση ότι «ανήκομεν εις την Δύσιν». Ο Παπανδρέου (ο Β’) μας έμαθε να τα ζητάμε όλα χωρίς να δίνουμε τίποτα, ο Σημίτης μας πήδηξε βάζοντάς μας στην Ευρωζώνη και μας ξαναπήδηξε χρεώνοντας σε μας και στα εγγόνια μας το κόστος των Ολυμπιακών Αγώνων κι ο Καραμανλής (ο Β’), απλά συνέχισε την καταστροφή, αφαιμάζοντας τη μεσαία τάξη και καίγοντας τη χώρα. Ολοι, στην ίδια συνομωσία συνομώτες: της Ενωσης του Μπακαλιάρου.
Η κρίση που ζούμε σήμερα, ωφείλεται στο μεγαλύτερο ποσοστό της, στη γέφυρα του Καλατράβα και τα λούσα της Γιάννας Αγγελοπούλου Δασκαλάκη, στα σκάνδαλα του Χρηματιστηρίου, των ομολόγων και της Ζήμενς. Κατά τα άλλα, η Κρίση είναι δημιούργημα μαζικής ψυχολογίας και πλύσης εγκεφάλου. Αλλά οι περισσότεροι συμπολίτες μας, ακούνε τον Πρετεντέρη και την Τρέμη και πιστεύουν ότι η κρίση είναι εισαγόμενη από τα ξένα χρηματιστήρια, ότι τη χώρα μας την κυβερνάμε οι Ελληνες, κι ότι οι βουλευτές είναι κάτι σπουδαίοι τύποι που αξίζει να σηκώνεσαι από την καρέκλα σου όταν μπαίνουν στην αίθουσα. Από τη στιγμή που αφήσαμε αυτούς που μας έκλεβαν τόσα χρόνια να τη σκαπουλάρουν, δώσαμε το χειρότερο μήνυμα: «Είμαστε λαός κορόιδων. Πηδάτε μας!»
Κι έτσι, σήμερα περιμένουμε τον κάθε κωλο-ευρωπαίο (με συγχωρείτε κιόλας) να μας πει πως πρέπει να ζήσουμε χειρότερα από όσο ζούσαμε ως τώρα (αν υπάρχει τέτοιος πάτος) και ξεχνάμε πως εδώ και 30 χρόνια, ζούμε μόνιμα με «μέτρα λιτότητας», είμαστε μόνιμα υπό κατάσταση εξυγίανσης, υπό κατάσταση άγχους, μιζέριας και ανοχής.
Εν τέλει, δεν ξέρω γιατί πρέπει να νιώθω ότι απειλούμαι με το ενδεχόμενο να «φύγει η Ελλάδα από την Ευρωζώνη». Γιατί θεωρείται αρνητικό το να είμαι ευρωσκεπτικιστής – εκατομμύρια ευρωπαίοι είναι- και γιατί, τελικά, πρέπει να νιώθω ότι κατά παράδοση ανήκω, ως πολίτης, στην Ενωση του Μπακαλιάρου. Σκασίλα μου.

΄Τα Σεϊτάν Λιμάνια

Ένα δρόμο ασφαλτοστρωμένο, που αν και τελείωσε εδώ και λίγες βδομάδες, ήδη έχει γεμίσει με πέτρες που πέφτουν από την πλαγιά.
Ένα (κάτι σαν) μονοπάτι, που μόνο ενήλικες μπορούν να κατέβουν, ως τη θάλασσα.
Τόνους σταμναγκαθιού και θυμαριού που το καλοκαίρι μοσχομυρίζει.
Μια μικρή παραλία, απάνεμη, στην έξοδο ενός χειμάρρου, με κρυστάλλινα νερά και τυρκουάζ βυθό, περιτριγυρισμένη από επιβλητικούς όγκους μαρμάρου.
Μια χαράδρα που ανεβαίνει στο βουνό και μια κοίτη στρωμένη με νταμαρίσια άμμο και άλλα υλικά που φέρνει το νερό του χείμαρρου από τα λατομεία που βρίσκονται από πάνω.
Κάπως έτσι, με πρωτοβουλία και αγώνες του Τοπικού Συμβουλίου, ο Δήμος Ακρωτηρίου υλοποίησε την πρόσβαση του Χορδακίου στη θάλασσα. Κι ίσως είναι μοναδική περίπτωση που ένα ορεινό «ριζίτικο» όπως το λένε οι κάτοικοί του χωριό, έχει τη δική του παραλία…
Ιδανικό ησυχαστήριο, με άφθονο χώρο (η παραλία είναι μικρή σε πλάτος, αλλά έχει χώρο προς τη χαράδρα πολύ) ενδείκνυται για φυσιολάτρες, ορειβάτες, οικολογικά ευαίσθητους πολίτες που θα σεβαστούν το μέρος και θα κουβαλήσουν τα σκουπίδια τους πίσω, αντί να τα αφήσουν εδώ. Το Τοπικό Συμβούλιο σκέφτεται να χαράξει ένα μονοπάτι βατό, όπως αυτό της Αρκουδιώτισσας στο Γουβενέτο, για να μπορεί ο επισκέπτης να κατέβει χωρίς να κινδυνεύει να γκρεμοτσακιστεί.
Κύριο μέλημα των Χορδακιανών τώρα, πρέπει να είναι πως θα προστατεύσουν αυτό το μικρό παράδεισο από καταπατητές, από τη μαφία των καντινο-ομπρελάδων και τους επίδοξους κατασκευαστές που θα μυριστούν «παραδάκι» στην περιοχή και θα σπεύσουν να την καταστρέψουν τσιμεντοποιώντας την, όπως έκαναν στη Μαχαιρίδα και τον Τερσανά ή ακόμα και μετρατέποντάς την παραλία σε «ιδιωτική» κλείνοντας την πρόσβαση με ένα ξενοδοχείο όπως εχει συμβεί σε πολλές παραλίες στην Ανατολική Κρήτη. Και να βρουν έναν τρόπο οι Χορδακιανοί να αξιοποιήσουν την επισκεψιμότητα της παραλίας και να ωφεληθούν συλλογικά (κι όχι δυο τρεις μονάχα) διατηρώντας το χαρακτήρα του τοπίου αναλλοίωτο. Είναι στο χέρι μας να μην αφήσουμε να καταστραφεί ΚΑΙ αυτό το παρθένο κομμάτι του Ακρωτηρίου.